السيد البروجردي (مترجم: اسماعيل تبار / حسينى / مهورى)

263

جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى)

باب 13 عدم جواز فريب دادن مؤمن در معامله و وعده به نيكى و احسان 369 - ( 1 ) على بن عبدالرحيم از شخصى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هرگاه شخصى به ديگرى بگويد : بيا تا در فروش به تو نيكى كنم ، براى وى سود ، حرام است . » ارجاعات گذشت : در روايت هشتم از باب پنجم از باب‌هاى استخاره فرموده معصوم عليه السلام كه : « و اعتماد كننده به خود را فريب نده ؛ زيرا فريب او حلال نيست . » مىآيد : و در روايات باب يازدهم از باب‌هاى خيار ، مطالبى خواهد آمد كه بر اين بحث دلالت مىكند ؛ ملاحظه كنيد . باب 14 كراهت سود بردن از مؤمن مگر اينكه براى تجارت بخرد و . . . 370 - ( 1 ) ابى شبل از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « سود بردن مؤمن از مؤمن رباست ، مگر آن‌كه كسى بيشتر از صد درهم خريد كند كه در اين صورت به اندازهء خوراك يك روز خود ازوى سود بگيرد ، يا اين‌كه كسى براى تجارت بخرد ؛ در اين صورت از آنان سود بگيريد و با آنان مهربانى و مدارا كنيد . » 371 - ( 2 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « روايت شده سود بردن مؤمن از برادرش رباست مگر اين‌كه بيش از صد درهم از وى خريد كند ؛ پس به اندازهء غذاى روزش از وى سود مىبرد ، يا كالايى را براى تجارت از وى بخرد ، پس از وى سود اندكى مىبرد . »